Τεχνολογικές Εξελίξεις στην Αεροδιαστημική Βιομηχανία
Η αεροδιαστημική βιομηχανία εξελίσσεται συνεχώς μαζί με τις τεχνολογικές εξελίξεις, επιτρέποντάς της να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της και την ερευνητική της ικανότητα, ενώ λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη για την πρόοδο σε άλλους κλάδους. Η μεγάλη ανάπτυξη και οι επενδύσεις στην Ε&Α οδηγεί στην εμφάνιση ψηφιακών δυνατοτήτων σε τομείς όπως τα σύνθετα υλικά, τα καύσιμα, οι επικοινωνίες και η ασφάλεια, των οποίων η εφαρμογή και προσαρμογή σε διαστημικά προγράμματα θα έχει σημαντικό αντίκτυπο τα επόμενα χρόνια. Με ετήσια επένδυση 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην καινοτομία, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη των «Aviation Week Network» και «KPMG», ο αεροδιαστημικός τομέας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή πολλών τεχνολογικών πεδίων, ενεργώντας ως πηγή και έναυσμα ανακαλύψεων και σημαντικών προόδων, σύμφωνα με τον Δρ Javier Ventura-Traveset (Διευθυντής του Επιστημονικού Γραφείου Δορυφορικής Πλοήγησης Galileo και εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) στην Ισπανία). Σε διεθνές επίπεδο, η NASA εξακολουθεί να είναι ο οργανισμός που επενδύει τα περισσότερα χρήματα στον τομέα, ενώ η Ευρώπη είναι δεύτερη από άποψη συνολικής συνεισφοράς, «μια συνεισφορά που αυξήθηκε σημαντικά στην τελευταία υπουργική σύνοδο των χωρών μελών της ESA». Επιπλέον, η Ρωσία, η Ιαπωνία και η Ινδία αυξάνουν επίσης τις επενδύσεις τους σε διαστημικά προγράμματα και τεχνολογίες, και ιδιαίτερα η Κίνα, η οποία θεωρεί επί του παρόντος τον διαστημικό τομέα τεχνολογική προτεραιότητα. Η Κίνα εκτόξευσε περισσότερους πυραύλους από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο από το 2019 ως σήμερα. Σε κάθε περίπτωση, η διεθνής συνεργασία στις τεχνολογικές εξελίξεις είναι απαραίτητη για την υποστήριξη της αεροδιαστημικής βιομηχανίας. Τεχνολογικές Τάσεις Μερικές από τις πιο πρωτοποριακές βασικές τεχνολογίες που αναπτύσσονται αυτή τη στιγμή: Μια άλλη επιλογή καυσίμου που ερευνάται από πολλές εταιρείες αεροδιαστημικής είναι η μετατροπή του διοξειδίου του άνθρακα σε βιώσιμο καύσιμο αεροσκαφών ή SAF. Το SAF είναι μια εναλλακτική λύση στα καύσιμα αεριωθουμένων που χρησιμοποιεί μη πετρελαϊκή βάση και προσφέρει χαμηλότερες εκπομπές αερίων θερμοκηπίου από το τυπικό καύσιμο αεριωθουμένων. Εκτός από το υδρογόνο, τα καύσιμα με βάση τα φυτικά έλαια και τα καύσιμα με βάση το διοξείδιο του άνθρακα κερδίζουν ερευνητικό ενδιαφέρον. Οι εταιρείες που μπορούν να προσφέρουν εναλλακτική προμήθεια καυσίμων έχουν υψηλή ζήτηση και λαμβάνουν σοβαρές επενδύσεις από τις αεροπορικές εταιρείες και τον κλάδο των αεροπορικών μεταφορών. Η ενσωμάτωση του IoT βοηθά στην αντιμετώπιση πολύπλοκων και δυνητικά επικίνδυνων καταστάσεων υιοθετώντας νέες τάσεις, όπως ενσωματωμένους αισθητήρες σε κινητήρες, οθόνες συσκευών, αποθήκευση δεδομένων και προόδους της τεχνολογίας πληροφοριών. Μεταμορφώνει τις καθημερινές εργασίες στην αεροπορία που κυμαίνονται από τη συναρμολόγηση και την κατασκευή έως τη συντήρηση και την ασφάλεια. Το IoT συνδυάζεται επίσης με AI για ενοποίηση συσκευών και διαχείριση δεδομένων. Η AI χρησιμοποιείται για να βοηθήσει στο φιλτράρισμα και την επεξεργασία αυτών των δεδομένων, έτσι ώστε οι τεχνικοί και οι μηχανικοί να έχουν γρήγορη πρόσβαση στις πληροφορίες που χρειάζονται για καλύτερες διαδικασίες συντήρησης και ασφάλειας. Παράλληλα είναι αναγκαιότητα η λειτουργία σε ακραίες συνθήκες: Οι δορυφόροι μας πρέπει να λειτουργούν σε συνθήκες υψηλού κενού με τεράστια ακτινοβολία, μεγάλες αποκλίσεις θερμοκρασίας κ.λπ.. Όλα αυτά συνεπάγονται, για παράδειγμα, ότι τα ηλεκτρονικά του σκάφους είναι πολύ αξιόπιστα ή ότι τα εξαρτήματα ζυγίζουν όσο το δυνατόν λιγότερο, ελαχιστοποιώντας το κόστος που σχετίζεται με τη θέση τους σε τροχιά. Ακόμα κι έτσι, κατά την εκτόξευση της αποστολής, οι δορυφόροι εκτίθενται σε υψηλά επίπεδα θορύβου, κραδασμών και επιτάχυνσης, που μπορεί να προκαλέσουν παραμόρφωση ή θραύση εξαρτημάτων. Μόλις μπουν σε τροχιά, οι δορυφόροι θα εκτεθούν επίσης σε ακραίες συνθήκες, όπως απότομες αλλαγές θερμοκρασίας που μπορούν να προκαλέσουν θερμική καταπόνηση, δονήσεις, ρωγμές κ.λπ. και την επίδραση των φορτισμένων σωματιδίων ή της υπεριώδους ακτινοβολίας από τον ήλιο. Η εις βάθος γνώση της φύσης των υλικών και η ανάπτυξη προηγμένων διαδικασιών παραγωγής είναι ουσιαστικής σημασίας για την ελαχιστοποίηση αυτών των τρωτών σημείων. Με όλες αυτές τις καινοτομίες και μια νοοτροπία ανάπτυξης σε ολόκληρη τη βιομηχανία, η αεροδιαστημική βιομηχανία επεκτείνεται συνεχώς. Αυτές οι νέες τεχνολογίες θα χρειαστούν χρόνο έρευνας και ανάπτυξης, δημιουργία πρωτότυπου, δοκιμή και παραγωγή. Πηγές:
Τεχνολογίες και Τεχνικές Εντοπισμού και Αντιμετώπισης μη-Επανδρωμένων Αεροσκαφών
Η αγορά εμπορικών drone, πιο ορθά Μη Επανδρωμένα Αεροσκάφη (ΜΕΑ), αναπτύσσεται γρήγορα, καθιστώντας τα σε αρκετές περιπτώσεις ως απειλή για την ασφάλεια τόσο για εμπορικούς όσο και για στρατιωτικούς οργανισμούς. Σας θυμίζουμε την πριν από μερικά χρόνια επίθεση με drone στη Βενεζουέλα, την πρώτη πιθανή απόπειρα δολοφονίας κυβερνητικού ηγέτη. Τον Νοε. 2021 ένα μη επανδρωμένο αεροσκάφος με εκρηκτικά, με στόχο το σπίτι του ιρακινού πρωθυπουργού δεν κατάφερε να τον σκοτώσει. Το drone κατάφερε να χτυπήσει το σπίτι του Αλ-Καντίμι στην βαριά οχυρωμένη Πράσινη Ζώνη της Βαγδάτης, όπου στεγάζονται ξένες πρεσβείες και κυβερνητικά γραφεία. Τα τελευταία 5 χρόνια συχνές και με διαφορετικές τεχνικές και συστήματα drone είναι οι επιθέσεις στη Σαουδική Αραβία, η οποία έχει συγκροτήσει ειδική συμμαχική δύναμη κρούσης στην οποία συμμετέχει και ελληνική συστοιχία Patriot. Παρόμοια περιστατικά έχουν παρατηρηθεί τόσο στο Ισραήλ όσο και στην Ινδία Δεν υπάρχει αμφιβολία για την άνοδο στην ανάπτυξη της βιομηχανίας drone που σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια. Το μέγεθος της αγοράς υπηρεσιών drone αναμένεται να αυξηθεί στα 63,6 δισεκατομμύρια $ έως το 2025 και η Insider Intelligence ανέφερε ότι, οι πωλήσεις drones για καταναλωτές έφτασαν τα 29 εκατομμύρια το 2021. Οι πωλήσεις καταναλωτικών drones των ΗΠΑ ξεπέρασαν τα 1,25 δισεκατομμύρια $ το 2020, σύμφωνα με την Statista. Η Goldman Sachs προβλέπει ότι το συνολικό μέγεθος της αγοράς drone θα είναι αξίας 100 δισεκατομμυρίων $—υποστηριζόμενο από αυτήν την αυξανόμενη ζήτηση για drones από τον εμπορικό και τον κυβερνητικό τομέα. Ενώ η ανάπτυξη εμπορικών ΜΕΑ αφορούσε κυρίως λήψη βίντεο και φωτογραφιών, οι δυνατότητές τους χρησιμοποιούνται πλέον στη γεωργία, επιτήρηση περιοχών, κατασκευές, μεταφορές και τα μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, εμπορικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, χρησιμοποιούνται με κατάλληλες τροποποιήσεις από τρομοκράτες ή παραστρατιωτικές ομάδες για φονικές επιθέσεις. Στην εικόνα 1 που ακολουθεί βλέπετε την ταξινόμηση-κατηγοριοποίηση των ΜΕΑ σύμφωνα με το ΝΑΤΟ Σε ότι αφορά τα στρατιωτικά ΜΕΑ τα τελευταία χρόνια, ήρθαν ξανά στο προσκήνιο και την επικαιρότητα, για τον ρόλο και την χρήση τους ως απαραίτητα “εργαλεία” στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Σε αυτό συνετέλεσε και η εμφάνιση του τουρκικού UAV Bayraktar TB2. Η χρήση του στη Συρία, Β. Ιράκ, Λιβύη, Ναγκόρνο Καραμπάχ και τώρα στον πόλεμο στην Ουκρανία, αύξησε σημαντικά τις πωλήσεις του στο εξωτερικό. Το Bayraktar TB2 έχει πωληθεί σε 12 χώρες. Σημαντική είναι και η απειλή των καμικάζι drone (killer drones) τα οποία λόγω του μικρού τους μεγέθους, της μικρής τους ανακλαστικής επιφάνειας (Radar Cross Section) και χαμηλού ύψους πτήσης, είναι δύσκολη έως αδύνατη η αποκάλυψή τους από τα υπάρχοντα συμβατικά radar ερεύνης (early warning radar). Τα υπόψη drone είναι εξοπλισμένα με κάμερα, GPS και φέρουν εκρηκτική γόμωση. Στις εικόνες που ακολουθούν (Εικόνα 2 και 3) φαίνεται το RCS των Bayraktar και mini drone τύπου Phantom DJ Λογικό λοιπόν είναι να απαιτείται μια ολοκληρωμένη και ολιστική ανίχνευση και αντιμετώπιση της απειλής των ΜΕΑ, που να περιλαμβάνει: Οι τεχνικές και συστήματα αντιμετώπισης ΜΕΑ πρέπει να καλύπτουν δυο απαιτήσεις: Εντοπισμός-Αποκάλυψη και Καταστολή Εντοπισμός-Αποκάλυψη Ανάλυση ραδιοσυχνοτήτων εκπομπής και εύρεση διόπτευσης/θέσης Τα drone ελέγχονται συνήθως με τηλεχειρισμό μέσω ραδιοζεύξης (radio link). Οι δέκτες ραδιοσυχνοτήτων μπορούν να αποκαλύψουν αυτές τις συγκεκριμένες εκπομπές, που στην ουσία πιστοποιούν την παρουσία ενός drone. Με κατάλληλη επεξεργασία και ύπαρξη βιβλιοθήκης απειλών, μπορεί να ταυτοποιηθεί ο τύπος του ΜΕΑ και ο κατασκευαστής του. Παράλληλα με χρήση κατάλληλων κεραιών είναι δυνατόν να να εντοπισθεί η κατεύθυνση ή και η θέση τόσο του ΜΕΑ όσο και του τηλεχειριστηρίου. Εάν το ΜΕΑ μεταδίδει βίντεο ή άλλα δεδομένα, οι δέκτες ραδιοσυχνοτήτων μπορούν επίσης να αποκαλύψουν αυτές τις εκπομπές. Κατάλληλες συσκευές αποδιαμόρφωσης/αποκωδικοποίησης του εκπεμπόμενου βίντεο, δίνουν την δυνατότητα απεικόνισης του περιεχομένου του βίντεο. Το πλεονέκτημα του δέκτη ραδιοσυχνοτήτων είναι ότι λαμβάνει τη σύνδεση του τηλεχειριστηρίου μόλις ενεργοποιηθεί το τηλεχειριστήριο. Σε αυτό το σημείο, το drone βρίσκεται ακόμα στο έδαφος. Η ειδοποίηση του προσωπικού ασφαλείας ακόμη και πριν την απογείωση του drone, είναι ένα πλεονέκτημα που μπορεί να προσφέρει μόνο ένας αισθητήρας ραδιοσυχνοτήτων. Οι αισθητήρες ραδιοσυχνοτήτων ανιχνεύουν τη σύνδεση του τηλεχειριστηρίου μόλις ενεργοποιηθεί και ειδοποιούν τους χειριστές έγκαιρα, προτού το drone γίνει απειλή. Οι αισθητήρες ραδιοσυχνοτήτων σαρώνουν συνεχώς τις σχετικές ζώνες συχνοτήτων που χρησιμοποιούνται από drones που διατίθενται στο εμπόριο. Οι ζώνες συχνοτήτων του τηλεχειριστηρίου των drones είναι 2,4 και 5,8 GHz, αλλά είναι δυνατές και άλλες ζώνες, όπως τα 433 MHz. Στις εικόνες που ακολουθούν (Εικόνα 4 και 5) απεικονίζονται οι περιοχές συχνοτήτων που χρησιμοποιούνται για εφαρμογές ΜΕΑ. Η απόσταση ανίχνευσης μιας τυπικής μονάδας τηλεχειρισμού με ισχύ εξόδου 100 mW είναι περίπου 1,5 km, ανάλογα με τον τύπο του drone, τη ζώνη συχνοτήτων που χρησιμοποιείται, την ισχύ μετάδοσης, το ύψος της κεραίας και άλλους παράγοντες. Ορισμένα drone χρησιμοποιούν τεχνολογία Wi-Fi, η οποία τους επιτρέπει να ελέγχονται μέσω smartphone ή tablet, αν και η εμβέλεια του τηλεχειριστηρίου είναι μειωμένη. Το κυριότερο μειονέκτημα αυτής της τεχνικής είναι ότι για να υπάρξει ραδιοεντοπισμός και αποκάλυψη των εκπομπών κατεύθυνσης των ΜΕΑ, απαιτείται οπτική επαφή μεταξύ δέκτη και τηλεχειριστηρίου, κάτι που δεν είναι δεδομένο ειδικά σε κατοικημένες περιοχές Επίσης σε περίπτωση αυτόνομης (μη ελεγχόμενης πτήσης από το έδαφος) αποστολής και με δεδομένη την μη εκπομπή ραδιοσυχνοτήτων, η ανωτέρω τεχνική καθίσταται άχρηστη. Εντοπισμός με Radar Το radar μπορεί να αποκαλύψει στόχους σε μεγάλες αποστάσεις και να προσδιορίσει τη θέση, την ταχύτητα και ενδεχομένως τον τύπο ΜΕΑ με κατάλληλες τεχνικές τεχνητής νοημοσύνης (AI). Το κύριο πλεονέκτημα είναι το μεγάλο εύρος τους, αλλά και αυτά χρειάζονται οπτική επαφή με τον στόχο. Για ΜΕΑ που δρουν αυτόνομα και δεν ελέγχονται μέσω ραδιοσυχνοτήτων, τα radar είναι ο κύριος αισθητήρας για την ανίχνευση και τον εντοπισμό τους. Το πλέον αποτελεσματικό radar είναι μια βελτίωση του ραντάρ FMCW που χρησιμοποιείται ευρέως μεταξύ άλλων εφαρμογών και για την ανίχνευση πτηνών στα αεροδρόμια. Με την εφαρμογή της ειδικής τεχνολογίας micro-Doppler και κατάλληλων αλγορίθμων λογισμικού και ΑΙ, το radar μπορεί να αναγνωρίζει τους περιστρεφόμενους έλικες στα drone. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ταυτοποίηση των drone αλλά και την διάκριση μεταξύ πτηνών και άλλων μικρών ιπτάμενων αντικειμένων. Ένα τέτοιο radar micro Doppler, που αποδεδειγμένα εντοπίζει μικρά drones σε χαμηλά ύψη, έχει κατασκευάσει εδώ και μια πενταετία η ΕΑΒ. Πρόκειται για το radar ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ. Το radar αποκάλυψης θα πρέπει να καλύπτει ολόκληρο το οπτικό πεδίο 360 μοιρών σε αζιμούθιο με
Ανάπτυξη Αμυντικής Βιομηχανίας μέσω ενός Σχεδίου Αμυντικών Δυνατοτήτων
Είναι κοινή διαπίστωση την τελευταία τριακονταετία, ότι ενώ δαπανήθηκαν κυρίως μέσω Α.Ω τεράστια ποσά, τελικά στις εμπλεκόμενες εταιρίες σε αρκετές περιπτώσεις, δεν έμεινε ουσιαστικά τίποτα από πλευράς τεχνογνωσίας. Προφανώς και για ευνόητους λόγους στην παρούσα φάση δεν είναι δυνατόν οι Αμυντικές Βιομηχανίες να κατασκευάσουν τα πάντα, ίσως δεν πρέπει και τελικά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Όμως σε βάθος χρόνου και με κατάλληλο σχεδιασμό-επενδύσεις έρευνα και χρηματοδότηση θα μπορούσε και αυτό να συμβεί. Αναμφίβολα, πέρα από τα ζητήματα ασφάλειας πληροφοριών και ασφάλειας της εφοδιαστικής αλυσίδας, στην Ελλάδα της κρίσης η εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία (Α.Β) βιώνει μια τέτοια εξαιρετική περίπτωση, καθώς το ζητούμενο είναι να συνεχίσει να υπάρχει η αλυσίδα, για να μπορεί στη συνέχεια να διασφαλιστεί. Το ερώτημα λοιπόν είναι, πως είναι δυνατό να συνεχίσουν να υφίστανται οι Ελληνικές Αμυντικές Βιομηχανίες μέσα σε αυτό το άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι η Α.Β δεν έχει εικόνα και ενημέρωση για τα σχέδια και τις μελλοντικές απαιτήσεις του ΥΠΕΘΑ και των άλλων υπουργείων (Civil Defence), για απαιτήσεις απόκτησης αμυντικών δυνατοτήτων και τις προθέσεις σε προγράμματα προμήθειας κύριου εξοπλισμού.Προφανώς στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να τονίσουμε ότι αναφερόμαστε σε ενημέρωση προθέσεων που να καλύπτει τουλάχιστον βάθος πενταετίας ώστε η Α.Β να μπορεί να οργανωθεί και να προετοιμασθεί αναλόγως και να εξετάσει την δυνατότητα επένδυσης . Αυτό που ενδεχομένως χρειάζεται είναι ένα Σχέδιο Αμυντικών Δυνατοτήτων (Defence Capability Plan), στη βάση μιας ολοκληρωμένης πολιτικής για τις Αμυντικές δραστηριότητες. Οι προτάσεις που ακολουθούν έχουν βασισθεί στην εμπειρία, την επιστημονική προσέγγιση του θέματος και το μοντέλο που υιοθέτησε πρόσφατα μετά από αρκετά χρόνια επεξεργασίας το Υπουργείο Άμυνας (ΥΠΑΜ) της Αυστραλίας. Defence Capability Plan (DCP) O σκοπός ενός Σχεδίου Αμυντικών Δυνατοτήτων (Defence Capability Plan) είναι να παρέχει στη βιομηχανία, καθοδήγηση σχετικά με τις προτεραιότητες ανάπτυξης δυνατοτήτων Άμυνας. Παρέχει πληροφορίες στην βιομηχανία σχετικά με το κόστος του, το χρονοδιάγραμμα του έργου και της εμπλοκής της εγχώριας Α.Β. Το DCP είναι χρήσιμο στο να παρέχει καθοδήγηση και πληροφορίες-προβλέψεις στην βιομηχανία, όμως δεν είναι έγγραφο σχετικά με την πολιτική της βιομηχανίας. Αυτό με τη σειρά του οδηγεί και την ίδια την βιομηχανία σε δικές της επενδύσεις και αποφάσεις σχετικά με την ειδίκευση της. Παράλληλα, η κυβέρνηση καθορίζει μια σειρά από Προτεραιότητες Δυνατοτήτων Βιομηχανίας- Priority Industry Capabilities (PICs) οι οποίες θεωρούνται υψίστης στρατηγικής σημασίας για την Α.Β. Τα PICs περιγράφουν δυνατότητες και όχι συγκεκριμένες εταιρίες. Strategic Industry Capabilities(SICs) Οι SICs είναι δυνατότητες που παρέχουν αυξημένη αμυντική αυτοδυναμία, επιχειρησιακή δυνατότητα της Α.Β. ή παρατεταμένη σταθερότητα συμβάσεων. Τα έργα που περιλαμβάνονται στο DCP αναγνωρίζουν τις σχετικές SICs και υποδεικνύουν τις περιοχές που υπάρχουν ευκαιρίες στην Α.Β. Τα κύρια συστατικά και πρωτοβουλίες της Αμυντικής Βιομηχανικής Πολιτικής Ο σκοπός-έμφαση για την Αμυντική Βιομηχανική Πολιτική είναι να παρέχει την απαιτούμενη αμυντική δυνατότητα για να επιτύχει τους στόχους της, υποστηριζόμενη από μια ανταγωνιστική & καινοτόμα Εγχώρια Αμυντική Τεχνολογική & Βιομηχανική Βάση (ΕΑΤΒΒ). Αυτή η προσέγγιση για την Αμυντική Βιομηχανική Πολιτική δομείται σε τέσσερεις πυλώνες :1. Παροχή Αμυντικής Δυνατότητας: Μια πιο εστιασμένη και συντονισμένη σχέση μεταξύ των φορέων του Υπουργείου Άμυνας και Βιομηχανίας απαιτείται για την μεγιστοποίηση των Αμυντικών Δυνατοτήτων.2. Νέα προσέγγιση στην Αμυντική Καινοτομία: Το σχέδιο Αμυντικών Δυνατοτήτων θα μεταλλάξει τον τρόπο προσέγγισης της καινοτομίας, με εξορθολογισμό της εμπλοκής της με την βιομηχανία και τα πανεπιστήμια, απλοποιώντας την πρόσβαση στην χρηματοδότηση της Αμυντικής Ε&Τ και δημιουργώντας μια αδιάλειπτη σύνδεση μεταξύ απαιτήσεων δυνατοτήτων, έξυπνων ιδεών και καινοτομίας στην Α.Β. 3. Αύξηση ανταγωνιστικότητας και εξαγωγικής δυναμικής: Μεγιστοποίηση των ευκαιριών ανταγωνιστικότητας, χτίζοντας δυναμική και προοπτικές εξαγωγών, το βάθος των δεξιοτήτων και της διαφοροποίησης της Α.Β.4. Περιορίζοντας την γραφειοκρατία: Με εκσυγχρονισμό των διαγωνιστικών διαδικασιών και των διαδικασιών σύναψης συμβάσεων, με την μείωση της γραφειοκρατίας καθιστώντας τα προγράμματα απλούστερα και λιγότερο δαπανηρά.Η Αμυντική Βιομηχανική Πολιτική καθορίζει συγκεκριμένα μέτρα και δράσεις που θα πάρει η κυβέρνηση για την υλοποίηση της Βιομηχανικής Πολιτικής, με τον`εξορθολογισμό των πολυάριθμων προγραμμάτων της βιομηχανίας και της καινοτομίας του Υπ. Άμυνας με δύο γενικές πρωτοβουλίες: Προϋπόθεση για τα ανωτέρω είναι ότι θα υπάρχει κατάλληλος στρατηγικός προγραμματισμός των εξοπλιστικών αναγκών των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ) και χάραξη χρονοδιαγραμμάτων.
Μονάδα Αμυντικής Καινοτομίας: Ένα Παράδειγμα από τις ΗΠΑ
Η Μονάδα Αμυντικής Καινοτομίας (Defense Innovation Unit-DIU) των ΗΠΑ είναι ένας οργανισμός του Υπουργείου Άμυνας (DoD), που επικεντρώνεται αποκλειστικά στην επιτάχυνση της υιοθέτησης της εμπορικής τεχνολογίας σε όλες τις Υπηρεσίες, τις Διοικήσεις Μάχης (CCMD), τους αμυντικούς οργανισμούς και άλλες υπηρεσίες. Η DIU συνεργάζεται με οργανισμούς σε όλο το Υπουργείο Άμυνας για την ταχεία ανάπτυξη εμπορικών λύσεων, που μπορούν να σώσουν ζωές, να οδηγήσουν σε νέες επιχειρησιακές ιδέες, να αυξήσουν την αποτελεσματικότητα και να εξοικονομήσουν χρήματα των φορολογουμένων. Το οικονομικό έτος (FY) 2021, η DIU παρέδωσε τις ακόλουθες εμπορικές προτάσεις στους τελικούς χρήστες του Υπουργείου Άμυνας, ανεβάζοντας το σύνολο των δυνατοτήτων που παραδόθηκαν σε 35. Στην εικόνα φαίνεται μια περιγραφή των ανωτέρω έξι τεχνολογικών προγραμμάτων Η DIU προσέλκυσε νέα ταλέντα και προμηθευτές για το Υπουργείο Άμυνας μέσω των προγραμμάτων, National Security Innovation Network (NSIN) και National Security Innovation Capital (NSIC). Φέτος, το NSIN διεύρυνε την εμβέλεια του Υπουργείου Άμυνας καθώς: Πηγή: DIU Annual Report FY 2021